پدر ...

پدرم ... !

محفل کوچکمان هرشب به صفای وجودت، منوّر و مزیّن بود. کنار دست های خسته و گرمت دلم آرام بود و مطمئن ...

سفره محبت تو هرشب برای روح آزرده و خسته ام باز بود و من با جامی خالی، برای رفع این عطش دور تو حلقه می زدم...

همان شب ها هم تصور نبودت ترس عجیبی بر روی شانه هایم می نشاند و باز رسم روزگار است، می رسد از آنچه می ترسی!

این شب ها خاطرات تو را صفحه صفحه بر روی دیوارهای ذهنم به سوگ نشسته ام و قاب کرده ام تا هرکس وارد دنیای غمگینم شد، تو و خاطرات تو را نقش بسته در روح و روانم یابد؛

پدر!

اکنون که نیستی صفای خانه را گم کرده ایم؛ و عطر وجود نازنین تو را از میان دست های مادر می یابیم و آرام می شویم...

حیف پدر ! نعمتی که روزگار ز کفم ربود...